شنبه, 29 تیر 1398

هفته‌نامه شماره 566:  24 تیر 1398

یک سال سخت دیگر

 پاسارگاد

1- این روزها، روزهای رواج شرمندگی است. شریک غم مردمانی هستیم که سالی سخت را به تلخی جیب‌های خالی شب عید پیوند می‌زنند. این تنها چیزی است که از دست‌مان برمی‌آید. ما هم به سان بسیاری از شهروندان شریف ایران امسال شرمنده‌ایم بی‌آن‌که تقصیری متوجه‌مان باشد. هر سال این روزهای پایانی سال برای ما هم روزهای پرجنب و جوشی بود. از یک سو سخت و طاقت‌فرسا و از سویی گرم و دلپذیر. دل‌مان خوش بود که در دلخوشی‌های تعدادی از شهروندان نقشی داریم و با ویژه‌نامه نوروزی میهمان خانه‌های‌شان هستیم. امسال افزایش چندبرابری قیمت کاغذ مانع شد تا سنت سال‌های پیش را به جای بیاوریم و البته نمی‌دانستیم که مخاطب‌های‌ نشریه تا این حد منتظر ویژه‌نامه نوروزی هستند. تماس‌ها و تقاضاهای روزهای گذشته که تعدادی از شهروندان احوال ویژه‌نامه نوروزی می‌پرسیدند، جز شرمندگی‌مان نیفزود. شاید بزرگ‌ترین هنرمان این است که توانسته‌ایم زنده بمانیم تا اکنون در شرمندگی و غم نان گروه‌هایی از همشهری‌های‌مان شریک باشیم.

2- آخرین روزهای سال 97 را در حالی پشت سر می‌گذاریم که برای سال پیش رو هم هیچ افق روشنی به چشم نمی‌خورد. «چه پیش می‌آید؟» و «قرار است چه بشود؟» بیش از همیشه به گوش می‌رسد. تقریبا هیچ کس پاسخ قابل عرضه و قانع‌کننده‌ای برای این دغدغه‌های قاطبه اهالی ملک ندارد. پشت این پرسش‌ها احساسی از ناامیدی و نگرانی موج می‌زند. تکرار وعده‌های دولت هم برای بهبود و کنترل اوضاع جز نیشخند مخالفان و تلخند دوستان پاسخی دریافت نمی‌کند. مراکز رسمی و نگاه‌های کارشناسی برای سال پیش رو افقی تیره را پیش‌بینی می‌کنند. سالی سخت در راه است.

 

3-سال پیش در چنین ایامی عده‌ای با درک مناسب از واقعیات پیش رو، ایجاد فضای گفت‌وگویی فراگیر با مشارکت ملت ایران را تنها راه برای برون‌رفت از وضعیت دشوار پیش رو پیشنهاد کرده بودند. متاسفانه این سخن با بی‌اعتنایی در هیاهوی شعارزده کشور ناشنیده ماند.  تجربه تاریخی ملت ایران عبور از گردنه‌های دشوارتر از این را هم در کارنامه ایرانیان به اثبات رسانده است. عزم و اراده‌ی ملی اگر به حرکت درآید، معجزه‌ی دست خداوند از آستین جماعت بیرون خواهد آمد. زدودن موانع بروز اراده‌ی ملی وظیفه‌ای همگانی است و آنها که بر این کار تواناترند در انجام این وظیفه اولی‌ترند. تنها نوشدارویی است که می‌تواند زخم‌های توده‌های دردمند را التیام بخشد، احساس همراهی و همدلی حول منافع ملی است. بهار فصل نیکویی‌هاست و سالی که نکوست از بهارش پیداست. می‌دانیم که با دشواری به سال نو پا می‌گذاریم اما آنچه نمی‌دانیم این است که برای تحمل نیکوی این دشواری چه باید بکنیم.