جمعه, 06 ارديبهشت 1398

هفته‌نامه شماره 555:  2 اردیبهشت 1398

ریخت و پاشِ بی‌خاصیت

 رضا مسلمی‌زاده

«این نوشته را در شرایطی می‌خوانید که رییس‌جمهور برای افتتاح طرح‌های صنعتی و معدنی منطقه گل‌گهر در سیرجان به سر می‌برد. همزمان تعدادی از نمایندگان راستگرای مجلس در پایتخت آبگوشت استیضاح و عدم کفایت را بارگذاشته‌اند و البته دیگی که برای ما نجوشد...»

این بخشی از نوشته‌ای است که قرار بود به مناسبت حضور روحانی در سیرجان منتشر شود اما همچون سایر چیزهایی که برای این سفر تدارک دیده و برنامه‌ریزی شده بود، بی‌خاصیت شد. ارزش یک یادداشت چند صد کلمه‌ای در برابر هزینه‌های فراوان و وقتی که از مسئولان استان و شهرستان برای برگزاری این سفر شد، قطعا ناچیز است و بی‌اهمیت و البته به جایی برنمی‌خورد اما چه کسی جوابگوی هدر رفت هزینه‌های بیت‌المال برای این سفر انجام نشده است؟

نکته‌ی دیگر نمایش شلختگی و بی‌برنامه بودن دولت در بالاترین سطح خویش است. برای دولتی که رویاروی استکبار جهانی ایستاده و در جنگ اقتصادی نیازمند ارایه‌ی تصویری منظم و منضبط از خویش است، اصلا وافی به مقصود نیست. مخصوصا که این برای چندمین بار است که سفر رییس‌جمهور یا معاون اول وی برای افتتاح پروژه‌هایی در گل‌گهر مطرح می‌شود اما به سرانجام نمی‌رسد. به نظر می‌رسد این سفرها بیش از آنکه از نظم و قاعده‌ی مملکت‌داری خاصی پیروی کنند، بیشتر حاصل رایزنی و چانه‌زنی در بده و بستان‌های سیاسی و اقتصادی است. معضلی که روز به روز بر ابعاد آن افزوده می‌شود و قطعا خطر گسترش این روندهای نامطلوب از تحریم بیشتر است. شیوع این روش در اداره‌ی کشور و گسترش تفکر باندسازی اعتماد ملی را در معرض آسیب جدی قرار می‌دهد. 

تیم‌های اعزامی از پایتخت که از چند روز جلوتر جهت تهیه مقدمات سفر در استان و شهرستان مستقر می‌شوند هم حکایتی در خور توجه دارند. ایشان با نگاه تبخترآمیز خویش که از دیر‌باز به نخوت پایتخت‌‌نشینی آلوده شده است، برای ما شهرستانی‌ها صرفا تحقیر به ارمغان می‌آورند. این فروافتادگان از سوراخ گشوده شده در آسمان را به آسانی نمی‌توان راضی از ماموریت بازگرداند و دو قورت‌ونیم ‌باقی‌مانده در میان‌شان بسیار است.

دولت زمینگیر شده روحانی در عرصه‌ی ملی و بین‌المللی گویا مملکت را به حال خود رها کرده و ظاهرا به همین مقدار که نامش کبوتر حرم باشد دلخوش است و همین که هرازگاهی سفری صورت بگیرد تا خستگی حضر را زایل کند، کافی است.

 

نوشتن این سطور برای کسانی که در سال 96 برای پیروزی دولت تدبیر وامید تلاش کرده‌اند و به آینده دل خوش کرده بودند، چندان خوشایند و مطبوع نیست. طعن و کنایه‌های رقیب هم بر این نمک کم زخم نمی‌پاشد.