چهارشنبه, 26 تیر 1398

هفته‌نامه شماره 566:  24 تیر 1398

تعدادی از اعضای صنف قنادان به نحوه توزیع شکر دولتی اعتراض کردند:
میان قنادان و مسئولان شکرآب شد

 رییس اداره صنعت‌و‌معدن: شکر را عادلانه تقسیم کردیم، چون نظر شخصی در کار نبوده است

 گروه شهر
«تو این مملکت همه چیز شده رانت و پارتی‌بازی، خداوکیلی شکر دیگر چیه که توی اون هم پارتی‌بازی می‌کنند».
این را یکی از شیرینی‌پزهای سیرجان می‌گوید. او به همراه چند نفر از صنف قنادان و فالوده و بستنی به توزیع شکر دولتی اعتراض دارند. آن‌ها معتقدند اتحادیه قنادان، اتاق اصناف و صنعت‌و‌معدن شکر دولتی را ناعادلانه توزیع کرده و به نورچشمی‌های‌شان دو سه برابر بقیه شکر داده‌اند.
یکی از معترضان می‌گوید: «در ماه رمضان خبر دادند که اتحادیه قرار است برای حمایت از صنف قنادان و فالوده و بستنی، شکر را با نرخ دولتی توزیع کند. محل توزیع شکر، اتحادیه روستایی سر میدان امام حسین بود. زمانی که مراجعه کردیم یک لیست جلوی‌مان گذاشتند و گفتند نام‌تان را از داخل لیست پیدا کنید و شکرهای‌تان را تحویل بگیرید. زمانی به این لیست نگاه کردم دیدم به بعضی از قنادها یا فالوده بستنی‌ها حدود 30-40 کیسه شکر نوشتند برای من و تعداد زیادی 5 تا کیسه، خیلی تعجب کردم و از مسئول آنجا پرسیدم بر چه اساسی این تقسیم‌بندی انجام شده است. گفت این را ما نمی‌دانیم، به ما لیست دادند و گفتند بر اساس این لیست توزیع کنید. به اتحادیه قنادان مراجعه کردیم گفتند لیست را ما دادیم اما تعداد کیسه‌ها را اصناف و اداره صنعت‌و‌معدن مشخص کرده، دوباره به اصناف و صنعت و معدن رفتیم گفتند لیست را اتحادیه داده است و آخر سر همه دست از پا درازتر برگشتیم.» او ادامه داد: «همان موقع که ما داشتیم 5 تا کیسه شکر را داخل ماشین می‌گذاشتیم، یک وانت جلوی اتحادیه ایستاد و حدود 30-40 تا کیسه شکر را بار ماشینش کرد.» یکی دیگر از معترضان گفت: «یکی از هم صنفی‌های ما که شکر زیادی هم گرفته بود به من گفت، باید میرفتی اتحادیه و از روابطت استفاده می‌کردی تا بیشتر بهت شکر می‌دادند.» او ادامه داد: «بیشتر افرادی که در این لیست شکر گرفتند از قنادی‌ها و بستنی‌فروشی‌های بزرگ شهر بودند که دَخل هر شب‌شان شاید به اندازه یک ماه ما باشد. هدف دولت از توزیع شکر دولتی حمایت از مشاغل ضعیف و نوپا بود، وگرنه آقای فلان که دَخل هر شب‌اش میلیونی است حتی اگر شکر با نرخ دولتی هم نگیرد، توان تهیه شکر با نرخ آزاد را دارد.» یکی دیگر از معترضان گفت: «‌می‌گویند براساس تولید به افراد شکر داده‌اند. سؤال من این است؛ چه کسی آمده میزان تولید شیرینی و بستنی اعضای اتحادیه را اندازه گرفته است؟ نه کسی به ما مراجعه کرده و نه تماس گرفتند. از چه طریق به این نتیجه رسیدند؟» وی افزود: «اصلا به فرض اینکه آن‌ها تولیدشان بیشتر از ما بوده است پس باید حق عوارض بیشتری هم بپردازند نه اینکه حق عوارض از همه یکسان بگیرند».
 اتحادیه روستایی فقط توزیع‌کننده بوده است
رییس اتحادیه روستایی گفت: «لیستی از طرف اداره صنعت و معدن و اصناف به ما تحویل داده شد که براساس آن شکر توزیع کنیم. خودشان سهمیه‌بندی کردند و ما فقط توزیع کردیم.» افشار ادامه داد: «ما انباری بودیم که مثلا 50 تن یا 100 تن شکر تحویل گرفتیم و طبق لیستی که به ما دادند، توزیع کردیم. چون خود اتحادیه بهتر می‌دانست که زیرمجموعه‌شان چقدر شکر مصرف‌شان است.» او گفت: «بعد از اینکه لیست را به ما دادند به ما نامه زدند که از افراد پروانه کسب بگیریم و بعد شکر را تحویل‌ بدهیم و طبق همان لیست هم توزیع شده است. ما 100 تا 110 تن شکر براساس لیست در دو مرحله توزیع کردیم. مرحله اول به قیمت 3500 و مرحله دوم به قیمت 3800 توزیع شده است».
 لیست را اتحادیه قنادان به ما داد
یکی از افراد آگاه در اصناف که نخواست نامش فاش گفت: «به نظرم توزیع شکر این دفعه عادلانه‌تر بود. بروید لیست مراحل قبل را نگاه کنید مثلا به قنادی [...] 4 تا کیسه شکر دادند، به فروشنده لوازم قنادی هم 4 تا کیسه دادند. اما این‌دفعه براساس تولید و میزان پخت‌شان، تعداد کارگری که در آن واحد مشغول به کار بوده، متراژ مغازه، مکان مغازه، شکر توزیع شده است.» او ادامه داد: فقط به دو نفر 50 کیسه شکر داده شده است؛ قنادی جان‌آقایی و قنادی بی‌بی. به 4 نفر 30 تا کیسه داده شد؛ قنادی مهدی شول، پاک و دوتا شیرینی‌فروشی دیگر. به یک بستنی‌فروشی 25 تا کیسه شکر داده شد،. به شیرینی‌فروشی‌های خانگی 5 کیسه، به افرادی که در ماه رمضان پروانه کسب ندارند ولی زولبیا و بامیه می‌پختند 5 تا کیسه دادیم. چون معتقد بودیم درست است جواز ندارند اما پخت دارند و خدا رو خوش نمی‌آید بروند شکر کیلویی 8 هزار تومانی بگیرند.» او گفت: «‌اداره غله کرمان حواله‌ها را به ما تخصیص داد. این شکر هم مختص صنف و صنعت بود. مرحله اول به قیمت 3500 و مرحله دوم به قیمت 3800 تومان رسید. علاوه بر این به 25 تا آسیاب‌‌ که زیرمجموعه اتحادیه قنادان هستند هم شکر دادیم. البته مرحله اول به آن‌ها شکر ندادیم چون خیلی نیازی ندارند و گفتیم اگر شکر اضافه آمد به آن‌ها هم می‌دهیم که در این مرحله به آن‌ها نفری 5 کیسه شکر دادیم.» به گفته‌ی او در این لیست خیلی‌ها بودند که تابه‌حال شکر دولتی نگرفته بودند؛ شکر دولتی هم مال امروز و دیروز نیست. الان چندسال است هر زمان بازار شکر خراب می‌شود شکر دولتی توزیع می‌کنند.» بسیاری معتقدند توزیع شکر براساس روابط بوده است؛ «نه اصلا اینجور نیست من که قناد نیستم. در قنادی‌ها هم سررشته‌ای ندارم ما از کسانی که صاحب‌نظر هستند در این قضیه مثل رییس صنعت و معدن، رییس اتاق اصناف و ... نظرخواهی کردیم.» آیا ما وظیفه نداریم از کسی که تازه مغازه‌ش راه انداخته و زورش به خرید شکر به نرخ آزاد نمی‌رسد، حمایت کنیم؟ «بله من هم حرف شما را قبول دارم اما یک شیرینی خانگی که یک نفر داخلش کار می‌کند با یک شیرینی‌فروشی که 20 تا نیرو دارد مثل هم هستند؟» به هر حال برای این نوع تقسیم‌بندی نیاز به طرح طبقه‌بندی است؛ «طرح طبقه‌بندی کاری است که چند سال است در اتحادیه‌های دیگر در حال انجام است اما اتحادیه قنادان هنوز این کار را شروع نکرده است. اتحادیه باید این پیشنهاد را به کمیسیون نظارت بدهد.» وی ادامه داد: «‌13 اداره عضو کمیسیون نظارت اصناف هستند: رییس اداره صنعت و معدن که رییس کمیسیون نظارت هم هست، رییس و معاون اتاق اصناف، رییس اداره استاندارد، رییس مرکز بهداشت، اماکن نیروی انتظامی، تعزیرات، انجمن حمایت از مصرف‌کننده، رییس شورای شهرستان، بسیج اصناف و... که بر روی اصناف نظارت دارند.» وی افزود: «لیست را این دفعه اتحادیه به ما داد.»
 اتحادیه این دفعه هیچ دخالتی نداشت
محمد خواجویی رییس اتحادیه قنادان با تاکید بر اینکه ما لیست اعضایی که اینجا جوازکسب دارند را دادیم، گفت: «‌ما فقط لیست دادیم اما تعداد را خودشان مشخص و تقسیم‌بندی کردند. اداره صنعت و معدن تقسیم‌بندی کرده است.»
لیست‌تان چند نفر بوده است؟ «من الان حضور ذهن ندارم. اما آن‌هایی که جواز قنادی داشتند 53 تا قناد دارای پروانه بوده است. حدود 40 تا فالوده و بستنی البته یک تعداد هم پروانه‌های‌شان در دست اقدام است.
در دست اقدام منظورتان چیست؟ «‌یعنی هنوز پروانه نگرفته است. مثلا همه کارهایش را کرده اما هنوز پول به حساب نریخته است و جوازش صادر نشده است.»
در صنف قنادان درجه‌بندی هم انجام شده است؟ «همان موقع می‌خواستند شکر را تقسیم کنند خودشان گروه‌بندی کردند، گروه یک، دو، سه و چهار» گروه‌بندی بر چه اساسی بوده است؟ «گفتند آن‌هایی که مصرف‌شان بیشتر است، مغازه‌شان بزرگ‌تر است، شاگرد بیشتر دارند؛ گروه ممتاز، و بقیه گروه دوم و سوم. این‌جوری گروه‌بندی شدند.»
به گروه‌ ممتاز چندتا کیسه دادید؟ «آن را دیگر خودشان تقسیم‌بندی می‌کردند و می‌دادند. ما پیش از عید خودمان شکر دولتی توزیع می‌کردیم و به یک اندازه به همه می‌دادیم. قبلا توزیع شکر دست اتحادیه بود و رضایت بیشتر بود، الان از اتحادیه گرفتند و به شرکت تعاونی دادند، شرکت تعاونی هم با اداره صنعت و معدن هرکار خواستند کردند و به هرکی خواستند شکر دادند. ما این دفعه هیچ دخالتی در این کار نداشتیم».
 ما براساس میزان تولید واحدها به آن‌ها شکر می‌دهیم
اما رییس اداره صنعت و معدن می‌گوید: ما که لیست نداشتیم تعداد واحدهای صنفی که دارای پروانه کسب هستند نداشتیم لیست را از اتحادیه گرفتیم.
شهبا گفت: «آیا عادلانه بود ما به همه مساوی شکر می‌دادیم مثلا قنادی بی‌بی با یک قنادی در انتهای بدرآباد پخت‌شان یکی است؟ براساس درجه‌بندی شکر توزیع شده است. ما گروهی تشکیل دادیم متشکل از من‏، نماینده اتاق اصناف، رییس اتحادیه قنادان، نماینده بسیج اصناف، نماینده فرماندار، چهار نفر از کارشناسان اتحادیه. و براساس میزان پخت و تولیدشان شکر توزیع شده است.» به گفته‌ی شهبا؛ «افراد توقع دارند کسی که انتهای پرسی‌گاز است با آقای جان‌آقایی به یک میزان شکر نصیب‌شان شود، مثلا آقای جان‌آقایی حدود 40 نفر نیروی بیمه‌شده دارد. آیا ایشان با کسی که چهار نفر کارگر دارد یکسان باید باشد؟»
حرف‌تان صحیح پس بر همین اساس باید حق عوارض سالیانه هم بیشتر گرفته شود؟ «حق و حقوقی که اتحادیه می‌گیرد مثلا حق عضویت را براساس درجه‌بندی می‌گیرند.» اما گفتند که هنور صنف قنادان طرح درجه‌بندی را اجرا نکرده است؛ «درست است اجرا نکرده است ولی باید این‌جوری باشد.»
معترضان می‌گویند به افرادی که 40 یا 50 تا کیسه شکر دادید حتی اگر شکر کیلو 3500 هم ندهید وسع مالی‌شان می‌رسد که شکر کیلو 10 هزار تومان بخرند. مگر نه اینکه توزیع شکر دولتی برای کمک به اصناف ضعیف بوده است؟ «ما براساس میزان تولید واحدها به آن‌ها شکر می‌دهیم. براساس وضعیت مالی که شکر توزیع نمی‌کنیم.»
شما میزان تولید واحدها را چگونه محاسبه می‌کنید و می‌فهمید فلان صنف تولیدش بیشتر است؛ «خب چهار نفر از کارشناسان‌شان تو جلسه بودند و آن‌ها گفتند که فلانی تولیدش بیشتر است، این‌قدر بهش بدهید و فلانی کمتر است. من خودم که تقسیم نکردم، با نظر همه دوستانی که در جلسه بودند شکر توزیع شده است.»
اما برخی از این افراد مدعی هستند تولیدشان زیاد است اما فقط 5 تا کیسه شکر گرفته‌اند؛ «ما به فالوده بستنی‌ها 15، 10 یا 5 تا کیسه دادیم و حتی به آسیاب‌های قهوه قوتو هم 5 کیسه شکر دادیم»
آسیاب‌ها که تولید ندارند؛ چرا به آن‌ها شکر دادید؟ «ما کم دادیم بهشان.»
افراد معترض مدعی هستند کارشناسان‌تان نه از میزان تولیدشان حضوری بازدید کردند و نه تلفنی پرسیدند که چقدر تولید دارند؛ «بالاخره اعضای صنف و کارشناسان که در جلسه بودند شناخت داشتند. ما با نظر کارشناسی این کار را انجام دادیم، چون دو نفر از فالوده بستنی‌ها و دو نفر قناد به همراه رییس صنف حضور داشتند و همه با نظر هم این لیست را تنظیم کردیم. یعنی گروهبندی شدند و براساس گروه‌بندی بهشان شکر دادیم.»
اما گروه‌بندی و طرح طبقه‌بندی که اجرا نشده؛ «خب این ضعف اتحادیه است و می‌بایست این کار را بکند.»
ضعف شورای نظارت‌تان هم هست که به اتحادیه فشار نیاورده. به نظر می‌آید کارشناسان‌تان هم از میزان تولید آگاهی چندانی نداشتند و از روی ظاهر قضاوت کردند؛ «‌این‌جوری هم نبوده بالاخره اطلاعات داشتند. هرکدام هم اطلاعات نداشتند زنگ زدند و ازشان سؤال کردند» افراد معترض می‌گویند با ما تماس نگرفتند؛ «هرکسی یک‌طرفه به قاضی برود، حاکم می‌شود.» خودتان معتقدید عادلانه شکر توزیع کردید؛ «به نظرم عادلانه تقسیم کردیم، چون نظر شخصی خودم نبوده و با نظر چهارتا کارشناس و رییس اتحادیه و رییس اتاق و... انجام شده است».