جمعه, 15 آذر 1398

هفته‌نامه شماره 584:  11 آذر ۱۳۹۸

وقتی همه خواب بودیم

ابوذر خواجویی‌نسب
جولانِ مرگ در جاده‌های فرعی
جاده‌های فرعی و روستاییِ شهرستانِ سیرجان، هم‌چنان آبستنِ حوادثِ مرگ‌بار هستند. سال‌هاست که صحبت از اتمامِ طرحِ دوبانده کردن برخی جاده‌های فرعیِ مهم و خطرساز، مثلِ مسیرِ نجف‌شهر به‌ خواجوشهر (ملک‌آباد سابق) می‌شود، اما هنوز مردمِ این منطقه، چشم‌انتظارِ تحققِ وعده‌های مسوولانِ شهرستان هستند. احتمالا نیز اگر پرسیده شود که دلیلِ این بدقولی‌ها چیست؟! مسئولان کمبودِ «بودجه» و خزانه‌ی خالیِ دولت را بهانه کنند. اما آیا واقعا راه‌ دیگری برای تامینِ بودجه‌ی چنین پروژه‌هایی وجود ندارد؟! راه دوری نرویم، در همینِ منطقه، بخشِ بزرگی از باغ‌های پسته‌ی شرکتی متمول به‌نام «سیرجان‌بنیاد» وجود دارد که با توجه به سالِ آوری درختان پسته ، میانگین تولید پسته خشك این شركت در سال‌های «نیاور» حدود 1800 تا 2000 تن و در سال‌های «آور» حدود 2500 تا 3000 تن می باشد. با یک حساب سرانگشتی می‌توانید به‌راحتی پی ببرید که این شرکت که از زیرمجموعه‌های بنیادمستضعفان است، چه درآمدهای کلانی را به لطفِ مزارعِ «مافون» و «سبزدشت» در بخشِ گلستان و مزرعه «دشت زر» در بخش زیدآباد، به‌دست می‌آورد. اما خیال‌ِتان راحت! واژه‌ای به‌نامِ «مسوولیت‌اجتماعی» در شرکتی که بزرگترین تولیدکننده پسته‌ی استان‌کرمان است، اصلا وجود ندارد. مگر می‌‌شود از مدیرانِ سیرجان‌بنیاد که حتی حاضر به پرداختِ عوارضِ چاه‌های کشاورزیِ‌شان نیستند، انتظار داشت که بخشی از درآمدهای شرکت را صرفِ دوبانده کردن جاده‌‌ی خواجوشهر بکنند؟!
شوک در ساعت صفر
تصمیمِ ناگهانی دولت برای افزایشِ قیمتِ بنزین به سه‌هزار تومان که گفته شده با هماهنگیِ سران سه‌قوه صورت گرفته، سببِ بروز اعتراض‌های مردمی در بسیاری از شهرهای کشور از جمله «سیرجان» شد. در چنین شرایطی، هم دولت و هم مجلس، مدعی هستند که این تصمیم، اراده‌ی همه‌ی نهادهای تصمیم‌گیرِ کشور بوده و آن‌ها به‌تنهایی، طرحِ افزایشِ قیمتِ بنزین را کلید نزده‌اند! گیریم حرف دولتی‌ها و وکلای ملت، درست باشد، اما آیا شانه‌خالی کردن از زیر بار مسئولیت و دامن زدن به‌بازیِ کی بود،کی ‌بود، من نبودم! دردی هم دوا می‌کند؟! به قولِ یک حقوقدان، افزایش قیمتِ بنزین یا تصمیمِ درستی است یا غلط! اگر درست است، هم دولت و هم مجلس، باید پای این تصمیم بایستند تا اثراتِ مثبتِ آن بر روی اقتصادِ کشور، آشکار شود. اگر هم غلط است، اصلا چرا باید چنین تصمیمی گرفته شود؟!
نقشِ «جهان»
ابتدای آذرماهِ، یادآورِ عروج هنرمندی است که عمری خوابیده بر روی تخت، ایستادگی و اراده را نقاشی کرد. صحبت از مرحوم جهان‌بخشِ صادقی است. معلولِ هنرمندی که هفت‌سال است در گوشه‌ای خلوت از بهشت‌زهرای سیرجان آرمیده است. او که با هنرش ثابت کرد، خوابیده هم می‌شود مانند سرو ایستاد، مانند اقاقیا عطرافشانی کرد، مانند نارون سایه انداخت و مانند جهان‌بخش، جهانی از اراده داشت. روحش شاد و یادش گرامی...