دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را
- رامین ضابطی
29 اردیبهشت در تاریخ سیاسی کشور ما به واسطه‌ی حضور میلیونی و مشارکت بالای مردم در انتخابات به‌ عنوان سند افتخار ایران ثبت شد و کام ایرانیان را شیرین کرد اما در رهگذر این اتفاق بزرگ در شهر سیرجان اتفاقاتی افتاد که برای همیشه در ذهن مردم شریف ما به عنوان  خاطره‌ای تلخ باقی خواهد ماند. شهری که به واسطه‌ی پتانسیل‌های عظیم خدادادی و موقعیت استراتژیک و داشتن نیروی انسانی قوی در تمامی عرصه‌ها می‌توانست با مدیریتی شایسته گام‌های بلندی به سمت توسعه و پیشرفت بردارد اما جای خالی این مدیریت در همین انتخابات گذشته به خوبی احساس شد. هر‌چند که اکثر مردم ما اتفاقات روز 29 اردیبهشت را خود به چشم دیدند لکن عده‌ای هم توان باور چنین مسایلی را نداشته و عده‌ای هم مجبور به پنهان کردن واقعیت و زدن مهر تایید بر روند برگزاری انتخابات شورای شهر شدند. نامه نماینده محترم شهر به وزیر کشور و ذکر تمامی نکاتی که در پیش چشم مردم اتفاق افتاد و نیز نکاتی که در خفا روی داده بود، باعث شد که باور تخلف در انتخابات بیش‌تر از قبل پذیرفته شود. امروز که این مطلب را می‌نویسم، هیات نظارت شهرستان انتخابات را تایید نموده و مانده‌ایم که دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را؟ اگر به هر یک از نکات ذکر شده در نامه‌ی نماینده محترم در خصوص مخدوش بودن انتخابات شورا دقت کنیم باید به حال خودمان و شهرمان تاسف بخوریم. شهری که قرار است توسط شورایی اداره شود که داد نماینده‌ی شهر را هم درآورده است. نمی‌دانم نتیجه‌ی شکایت‌های کاندیداهای معترض در نهایت به کجا ختم می‌شود و چه سرنوشتی برای انتخابات شورا رقم می‌خورد لکن آن‌چه که باقی می‌ماند نحوه‌ی برگزاری انتخابات است و این‌که چه کسی و یا چه کسانی باید پاسخگو باشند: آقایانی که صحت برگزاری انتخابات را تایید نموده، به خودشان نمره‌ی 20 داده‌اند؟ در این صورت تکلیف نامه‌ی نماینده‌ چه خواهد شد؟ در این میان حق با کیست؟ بین دو‌راهی به‌وجود آمده مردم شهر باید چه کنند؟  یکی از این موارد کلیپ مربوط به نصب اسامی برخی کاندیداها با کد اشتباه در یکی از شعب اخذ رای است. که توضیحات مسولان در ابن مورد قانع‌کننده به نظر نمی‌رسد.
اساس شورای شهر بر آرای مردم استوار است. آرای مردم به منزله‌ی ناموس ملت است و برگزارکنندگان انتخابات بایستی نگهبان ناموس مردم باشند.