محکومان به صبر و امید 

- رضا مسلمی‌زاده

مقارن روزهایی که ملی‌پوشان فوتبال کشورمان با هدایت یک مربی کاربلد، در جام‌جهانی گل می‌کارند، تیم دولت تدبیر و امید هم مشغول گل‌کاری تپه‌های کشور هستند و قرار است به زودی کشور از این حجم گل‌کاری گلستان ‌شود. کار بدان‌جا رسیده که طرح تقاضای استعفای دولت و برگزاری انتخابات زودرس، بلافاصله در بین برخی از حامیان دولت نیز هوادارانی پیدا می‌کند و احتمال اینکه این سخن در روزهای آینده بلندتر به گوش آید، بسیار است. در چنین اوضاع و احوالی که از در و دیوار ناامیدی و استیصال می‌بارد، هر کدام از ما گوشی به دست مترصد هستیم تا اخبار افزایش قیمت ارز یا سکه را زودتر از بقیه به گوش اطرافیان‌مان برسانیم تا با نچ‌نچی در زبان، سری بجنبانیم و با نگرانی به روزهای آینده بنگریم و خود را برای اخبار ناخوشایند لحظات بعد آماده کنیم. متاسفانه روش دولتیان هم در برخورد با التهابات کنونی شایسته و بایسته نیست. ایشان با نادیدن واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی موثر در این ماجرا، آن را به بعد روانی آن تقلیل می‌دهند و لاجرم واکنش‌شان هم بیش از هر رویکرد سازنده‌یی، صرفا روانی است و دریغا که همان بازی روانی را هم باخته‌اند، البته بیش از همه به ناکارآمد‌ی خویش. ظاهرا گوش دولت هم بر نقد و نصیحت مشفقان گران است.  آن سو‌تر از دولت، عده‌‌یی از ناتوانی و استیصال موجود در بین دست‌اندرکاران و تصمیم‌گیران به شعف آمده‌اند و از فروافتادن شاخه‌یی خوشحالند که خویشتن بر سر آن نشسته‌اند. بماند که همواره در اقتصادهای رانتی و غیرشفاف و در شرایط بحرانی، عده‌یی فرصت را غنیمت شمرده و از آب‌های گل‌آلود ماهی خویش را می‌گیرند و با خوشحالی نان خود را بیشتر از قبل در خون خلق فرو می‌برند. 

در چنین شرایطی تلاش برای امیدوار کردن مردم به بهبود اوضاع کار خطرناکی است، از آن رو که با استهزای خلق و اتهام امید واهی روبه‌رو خواهد گشت. اما مگر «امید» به جز روزهای سخت، در جای دیگری هم مفهوم دارد؟ حفظ روحیه و زندگی کردن با امید و تلاش برای امیدوار کردن دیگران، ممکن است از منظر بازیگران سیاسی، به ویژه آنان که معتقدند این تنگناها باعث فروافتادن رقیب یا فروپاشی سیستم خواهدشد، گناهی نابخشودنی به حساب بیاید اما برای ما شهروندان عادی چطور؟ برای ما که در انتظار روزهای بهتر معبرهایی سخت و دشوار را پشت سرگذاشته‌ایم، ماجرا چگونه است؟

در این که شرایط خوبی نیست، شکی وجود ندارد و احتمال اینکه این شرایط در روزهای پیش رو از آنچه که هست هم دشوارتر بشود بعید نیست. قطعا حفظ روحیه در دشواری عقلانی‌ترین واکنش شناخته شده‌ی ابنای بشر است، پس ما فرزندان آدم محکومان به صبر و امید هستیم، باشد که صبح دولت‌مان بدمد!

موخره: کسب نتیجه‌ی مطلوب در برابر تیم ملی پرتغال و صعود از گروه، دلخوشی کوچکی است که فعلا بدان امیدواریم که اگر هم میسر نشود، دنیا به آخر نمی‌رسد. تقاضای ما بازی خوب ملی‌پوشان کشورمان است که بر نتیجه‌ی بازی مقدم است. مردم از دولتمردان هم خوب بازی کردن را می‌طلبند و در حسرت آن می‌سوزند و ای کاش این تقاضا را کسانی به گوش ایشان برسانند.